رونمایی از "چهره واقعی" لوسی، مشهورترین جد انسان

چهره واقعی نخستی کوچک "لوسی" (Lucy)، که ثابت کرد اجداد اولیه انسان ما 3 میلیون سال پیش روی دو پا راه می‌رفتند، رونمایی شد.

این اسکلت 3.5 فوتی (حدود 106 سانتی‌متر)، که نام خود را از آهنگ بیتلز "لوسی در آسمان با الماس‌ها" (Lucy in the Sky with Diamonds) گرفته، در سال 1975 توسط دونالد یوهانسون (Donald Johanson)، دیرین‌مردم‌شناس آمریکایی، در اتیوپی کشف شد.

او متعلق به گونه آسترالوپیتکوس آفارنسیس (Australopithecus afarensis) بود و سالم‌ترین هومینین (hominin) اولیه یافت شده تا به امروز است، که به اثبات این موضوع کمک کرد که اجداد انسان ما قبل از توسعه مغزهای بزرگ، روی دو پا راه می‌رفتند.

پیش از کشف او، بسیاری از مردم فرضیه داده بودند که برای راه رفتن راست به مهارت بیشتری نیاز است که این مهارت نیازمند مغز بزرگتر است.

اکنون، یک تیم بین‌المللی شامل سیسرو مورائس (Cicero Moraes)، پیشرو جهانی در نرم‌افزار بازسازی چهره قانونی، چهره او را با استفاده از اسکن جمجمه او، همراه با داده‌های بافت نرم از شامپانزه‌ها، که اندازه مغز مشابهی با آسترالوپیتکوس آفارنسیس (Australopithecus afarensis) دارند، بازسازی کرده‌اند.

آقای مورائس (Moraes) گفت: "دیدن چهره لوسی مانند نگاهی اجمالی به پلی به گذشته دور است که ارتباطی بصری با تکامل انسان ارائه می‌دهد."

"بازسازی، با ترکیب علم و هنر، به ما این امکان را می‌دهد که تصور کنیم او 3.2 میلیون سال پیش چگونه به نظر می‌رسیده است، که درک عمومی و علمی از اجدادمان را غنی می‌کند."

"این بازتابی از پیشرفت فناوری است که یک موجود منقرض شده را ملموس می‌کند."

جزئیاتی مانند رنگ مو و پوست بر اساس مطالعات قبلی مربوط به محیط زیست پلیوسن (Pliocene) که او در آن زندگی می‌کرد، تعیین شده است.

نتیجه نهایی چیزی است که نه کاملاً میمون است و نه هنوز انسان، شبیه به میمون‌های بزرگ مدرن است اما با برخی ویژگی‌های منحصربه‌فرد، مانند صورت صاف‌تر و فک کمتر برجسته.

آقای مورائس (Moraes) افزود: "برآمدگی ابرو در آن کمتر از شامپانزه‌ها است، اگرچه هنوز از انسان‌های مدرن متمایز است."

"نسخه هنری پوست و موی تیره را نشان می‌دهد، که الهام گرفته از توصیفات دیرین‌مردم‌شناسی است که نشان می‌دهد سازگاری با محیط گرم اتیوپی 3.2 میلیون سال پیش وجود داشته است."

او افزود: "تیم معتقد است که، علی‌رغم محدودیت‌های قطعات جمجمه، این یک نمایش منسجم از نظر آناتومیکی از یک زن آسترالوپیتکوس آفارنسیس (Australopithecus afarensis) ارائه می‌دهد."

بدن لوسی نیز عناصری از هر دو میمون و انسان را نشان می‌دهد. نیم‌تنه بالایی او نشان می‌دهد که او با زندگی در درختان سازگار بوده است، اما نیم‌تنه پایین او نشان می‌دهد که او نیز روی دو پا راه می‌رفته است.

با این حال، مغز او با انسان‌های مدرن بسیار متفاوت است. سطح داخلی جمجمه او حجمی در حدود 391 سانتی‌متر مکعب دارد - مشابه شامپانزه‌ها و بسیار کوچکتر از حدود 1350 سانتی‌متر مکعب انسان‌های مدرن.

این نشان می‌دهد که سازماندهی مغز او به سایر نخستی‌ها نزدیکتر بوده است.

تصور می‌شود که لوسی بین 12 تا 18 سالگی - بزرگسالی برای گونه خود - مرده است و ممکن است از درختی افتاده باشد.

استخوان‌های فسیل شده او برای اولین بار در تابستان امسال در موزه ملی پراگ (Prague’s National Museum) در ماه اوت به نمایش گذاشته می‌شود.

این تحقیق برای بررسی توسط متخصصان به یک مجله ارسال شده است.